.
Renungan
“If today were the last day of my life, would I want to do what I’m about to do today?”


Sunday, February 2, 2020

VUCA Transformtion



Quotes for Feb 2020 Pt 2










Understanding Digital Transformation Frameworks




What is Digital Strategy?




Quotes For Feb 2020 Pt 1










A 97-Year-Old Philosopher Faces His Own Death




In his 1996 book about death, Herbert Fingarette argued that fearing one’s own demise was irrational. When you die, he wrote, “there is nothing.” Why should we fear the absence of being when we won’t be there ourselves to suffer it?
  
Twenty years later, facing his own mortality, the philosopher realized that he’d been wrong. Death began to frighten him, and he couldn’t think himself out of it. Fingarette, who for 40 years taught philosophy at the University of California at Santa Barbara, had also written extensively on self-deception. Now, at 97, he wondered whether he’d been deceiving himself about the meaning of life and death.
  
“It haunts me, the idea of dying soon, whether there’s a good reason or not,” he says in Andrew Hasse’s short documentary Being 97. “I walk around often and ask myself, ‘What is the point of it all?’ There must be something I’m missing. I wish I knew.”
  
Hasse, Fingarette’s grandson, turned the camera on the philosopher in the last months of his life. The two were very close—when Hasse was a child, Fingarette would invent stories and record them on tape to send to his grandson, who lived 300 miles away, so that he could listen to them before bed. “My grandfather was one of the most thoughtful men I’ve ever met,” Hasse told me.
  
Being 97 is a poignant film that explores the interiority of senescence and the struggle of accepting the inevitable. Hasse quietly observes the things that have come to define his grandfather’s existence: the stillness of time, the loss of ability, and the need to come to terms with asking for help. “It’s very difficult for people who have not reached a state of old age to understand the psychology of it, what is going on in a person,” Fingarette says.

In one scene, Fingarette listens to a string quartet that was once meaningful to his late wife. He hasn’t heard the piece since her death seven years earlier—“her absence is a presence,” he says in the film—and becomes overwhelmed with grief.
  
Hasse made the artistic choice to omit his voice from the film, so while he was filming the scene, he had to stifle the urge to comfort his grandfather. “It’s very difficult to watch anyone in that kind of pain and not be able to console them, especially someone you love so dearly,” Hasse said. “I found myself sitting just a few feet away from him, unable to reach out because there was a camera between us. All I wanted to do was put a hand on his shoulder, embrace him, be with him in his pain.” After what felt to Hasse like an eternity, the filmmaker handed his grandfather a tissue to wipe away his tears. The scene ends just before this happens.

Fingarette died in late 2018. Just weeks earlier, Hasse had shown him the final cut of the documentary. “I think it helped give him perspective on what he was going through,” he said. “He loved talking about what a mysterious process it had been to film all these little moments of his life and then weave them together into a work that expressed something essential about him.”
  
The day before he died, Fingarette uttered his final words. After spending many hours in silence with his eyes closed, Hasse said, his grandfather suddenly looked up and said, “Well, that’s clear enough!” A few hours later he said, “Why don’t we see if we can go up and check it out?”
  
“Of course, these cryptic messages are up to interpretation,” Hasse said, “but I’d like to believe that he might have seen at least a glimpse of something beyond death.”
  
In the film, Fingarette admits that there “isn’t any good answer” to the “foolish question” of understanding mortality. “The answer might be … the silent answer.”

How To Learn - Nishant Kasibhatla




Karya Rumi




Karya Maulana Jalaluddin al-Rumi begitu mendapat tempat di barat. Justeru, boleh dikatakan ketika ini hampir kesemua karyanya diterjemahkan ke dalam bahasa Inggeris. Profesor Arberry telah memujinya dengan berkata: ‘Beliau merupakan penyair mistik terbesar dalam sejarah manusia’. Jalaluddin al-Rumi dan Puisi Jalaluddin al-Rumi merupakan seorang ahli sufi yang hebat dalam mengutarakan puisi yang bersifat ketuhanan . Antara tajuk dan puisi yang diutarakannya adalah seperti yang berikut:-


Cinta 

Al-Rumi menjelaskan maksud cinta melalui puisinya: Dengan cinta, yang pahit jadi manis, tembaga jadi emas; dengan cinta, keladak jadi jernih, kesakitan jadi penawar; dengan cinta, penjara jadi taman, tanpanya taman terbiar; Dengan cinta, batu jadi cair, tanpanya, lilin jadi sekeras logam; Dengan cinta, sakit bertukar sihat, dan bala menjadi rahmat; Dengan cinta, yang mati jadi hidup, dan raja menjadi hamba. Kata-kata al-Rumi menghuraikan cinta: ‘Cinta ialah satu-satunya penyakit yang direstui pesakit; dia tidak ingin pulih daripadanya. Bahkan pesakit cinta ingin supaya kesakitannya bertambah’. ‘Semua yang sakit ingin dipulihkan, tetapi pesakit cinta bertangisan seraya merayu, tambahkanlah sakitku!’. ‘Tidak aku dapati minuman yang lebih manis daripada racun ini; tiada kesihatan yang lebih nyaman daripada penyakit ini’.


Hati dan Alam Kalbu

Al-Rumi menganggap bahawa tiada persamaan di antara hati yang hidup dan hati yang mati kecuali persamaan pada panggilan dan persamaan pada jasad tempat ia menetap. Air longkang dan air sungai kedua-duanya digelar air; tetapi yang satu menghilangkan dahaga, sedangkan yang satu lagi cemar tiada berguna. Begitu juga dengan hati, yang satu dimiliki oleh para auliya’ dan salihin. Hati mereka jernih, roh mereka terangkat dan mulia. Hati yang satu pula berdenyut dalam jasad orang fasiq, iaitu cuma seketul daging buat penambah berat badan. Kata engkau; hatiku, hatiku! Tetapi bukankah hati sebenar, Terlebih tinggi daripada petala langit yang tertinggi? Benar, dalam tanah hitam yang terkandung air; tetapi terbasuhkah tanganmu dengan airnya? Kerana air itu tercemar dengan tanah, bagai hatimu yang tercemar, dengan cemaran duniawi, maka jangan kata ini juga hati, kerana hati sebenar terlebih tinggi daripada tujuh petala langit; itulah hati para nabi dan orang suci.


Darjat dan Nilai Manusia

Falsafah dan agama yang menyeleweng telah tersebar pada zaman itu. Akibatnya, susunan kehidupan masyarakat menjadi terancam dan porak-peranda. Lalu dalam suasana ini, lahirlah aliran sufi yang menyeru kepada aliran fana’ yang melampau. Slogan mereka ialah: ‘matilah kamu sebelum kamu dimatikan’. Akibat daripada fahaman dan falsafah ini, tersebarlah kesusasteraan yang bersifat duka dan kecewa, yang memandang kepada alam kehidupan dengan pandangan yang hitam dan pilu, yang menyeru kepada pengasingan diri daripada bidang kehidupan, serta mengecam sifat kelelakian yang menginginkan zuriat keturunan. Natijahnya, manusia hilang keyakinan terhadap diri sendiri, tidak ada matlamat dalam kehidupan, putus harapan, sentiasa berada dalam kebimbangan, tiada daya usaha untuk meningkatkan kecemerlangan hidup, sehinggakan ada yang menganggap manusia lebih lemah dan hina daripada haiwan dan tumbuhan. Jalaluddin al-Rumi cuba membetulkan kesilapan yang berlaku di kalangan masyarakat pada masa itu melalui puisinya yang menghuraikan nilai ketinggian manusia yang diciptakan Allah. ‘Bacalah dalam surah al-Tin ungkapan ‘ahsani taqwim’, demi sesungguhnya roh itu adalah mutiara yang berharga. Roh yang diciptakan dalam ciptaan paling sempurna, melebihi kesempurnaan tujuh petala langit. Roh, yang sebaik-baik ciptaan ini, di luar pencapaian fikiran’. ‘Mahkota ‘laqad karramna’ berada di atas kepalamu, dan rantai ‘inna ‘atainaka’ tergantung pada dadamu. Katanya lagi: Setiap keelokan, kecantikan dan kesempurnaan yang ada pada alam ini hanyasanya diciptakan untuk kamu Mereka bertawaf di sekelilingmu Kamulah yang dicemburui Oleh Malaikat Muqarrabun Tiadalah kamu berhajat kepada kecantikan yang lain kerana diri kamulah kecantikan manusia ialah intan permata alam angkasa raya pancaran cahayanya setiap yang lain hanyalah cabang dan tangga engkaulah maksud dan matlamat segenap kejadian wajib berkhidmat kepadamu kamulah raja yang lain pengiring tidak sayugia raja tunduk kepada pengiring.


Antara Ikhtiar dan Tawakal

Al-Rumi juga membangkitkan semangat kaum muslimin ke arah usaha, kerja dan perjuangan. al-Rumi memuatkan kesemuanya ini dalam Mathnawi. al-Rumi menolak sesetengah golongan sufi yang menolak adanya usaha dan ikhtiar bagi manusia. Beliau menganggap ajaran kerahiban, pemencilan diri daripada urusan duniawi adalah suatu yang bercanggah dengan ajaran Islam. al-Rumi menegaskan: ‘Kalau hidup bermasyarakat suatu yang tiada dikehendaki oleh Allah, nescaya Dia tidak fardhukan solat lima waktu berjamaah, solat Jumaat dan tugas menyuruh yang baik dan mencegah kemungkaran’. ‘Campuri masyarakat, itulah maksud rahmat Allah; jangan abaikan syariat, contohilah teladannya’. al-Rumi berkata lagi: ‘Nabi bersabda: Tatkala berserah kepada Allah, ikatlah juga unta kamu’, fahamilah benar-benar kata hikmah, si pekerja ialah kekasih Allah. Apabila bertawakkal, jangan lupa kepada cara dan asbab’ ‘Hendaklah kamu menggabungkan di antara usaha dengan tawakkal kepada Allah. Carilah sara hidup, berusaha gigih dan bekerja kuat. Berusahalah demi menunaikan tanggungjawab kamu, kalau daya usaha kamu kendur, tentulah kamu orang yang bodoh’.

Rumi




Jalaluddin al-Rumi telah dilahirkan di Wakhsh (Tajikistan), daerah Balkh Afghanistan pada 30 September 1207 Masihi. Bapanya Bahauddin Valad merupakan seorang tokoh agama yang tersohor. Di bawah didikannya, Jalaluddin menerima pendidikan daripada Syed Burhanuddin. Ketika berumur 18 tahun, keluarga Jalaluddin menunaikan haji dan seterusnya berpindah ke Konya, Turki dan menetap di sana.

Ketika berumur 25, beliau telah dihantar ke Aleppo (Halab) untuk meneruskan pengajian dan seterusnya ke Damsyik. Jalaluddin al-Rumi meneruskan pengajiannya sehingga berumur 40 tahun. Walau bagaimanapun beliau telah menjadi seorang ‘professor’ di salah sebuah madrasah di Konya ketika berumur 24 tahun iaitu setelah kematian bapanya. Antara gurunya yang terkenal ialah Syed Burhanuddin dan Shamsuddin al-Tibriz. Beliau meninggal dunia di Konya pada tahun 672 Hijrah bersamaan 17 Disember 1273 Masihi setelah dikenali sebagai seorang maulana dalam tarikat kesufian.

Akhlak dan Peribadi

Maulana Jalaluddin al-Rumi mempunyai keistimewaan yang tersendiri serta memiliki akhlak dan peribadi yang mulia. Antara keistimewaan dan kehebatan yang dipamerkan oleh beliau ialah:

1) Tidak pernah selesa ketika tidur. Beliau tidak mempunyai bantal atau tilam untuk tidur, sebaliknya apabila terasa mengantuk beliau akan tidur di mana sahaja beliau sedang duduk. Beliau melakukan sedemikian agar beliau mudah ‘terjaga’ daripada tidur dan dapat menumpukan perhatian kepada ibadah dan berzikir kepada Allah SWT. Ini kerana beliau merasakan kehidupan di dunia hanyalah sementara sahaja,  justeru masa yang ada hendaklah dimanfaatkan dengan sebaik-baiknya.

2) Munajat. Sebaik sahaja tiba waktu solat fardhu, beliau serta-merta mengadap kiblat dengan penuh kekhusyukan. Beliau tidak lagi memikirkan segala urusan dunia. Beliau juga sentiasa bermunajat kepada Allah memohon keampunan daripadaNya.

3) Zuhud. Apa sahaja hadiah yang diterima daripada raja, pembesar atau hartawan akan disedekahkannya kepada orang lain. Beliau bersifat pemurah sehingga beliau tidak pernah mengecewakan seorang pengemis pun yang meminta bantuan daripadanya.

4) Rezeki yang halal. Beliau juga sentiasa berhati-hati agar tidak masuk dalam mulutnya sesuatu yang bersumberkan daripada yang haram. Ini kerana rezeki yang haram akan menyebabkan hati menjadi kotor, lantas akan lupa dan lalai daripada mengingati Allah.

5) Sumbangan / karya sumbangan beliau lebih tertumpu kepada bidang tasawuf. Beliau banyak menghasilkan puisi yang berunsur kesufian. Karyanya yang paling masyhur dikenali sebagai ‘Mathnawi’ yang menghimpunkan banyak puisi kesufian dan perbincangan agama. Kitab Mathnawi ini terdiri daripada enam kitab (bahagian) puisi dan ia mempunyai kekuatan sehinggakan pembacanya akan dapat merasai kebahagiaan dan kelazatan spiritual yang hebat. Karya ini dihasilkan dalam tempoh empat puluh tiga tahun. Selain daripada itu, beliau juga telah menghasilkan ‘al-Diwan’ yang menghimpunkan puisi, dan ‘fihi-ma-fihi’ yang bermaksud ‘Di dalamnya adalah apa yang ada di dalamnya’ yang merupakan koleksi kata-kata yang penuh mistik. Fihi Ma Fihi ini telah digunakan sebagai buku rujukan bagi para sufi. Karya-karyanya ditulis dalam bahasa Parsi, dan dipandang tinggi oleh orang Parsi kerana kandungannya yang puitis serta nilai kesusasteraan yang terdapat di dalamnya. Mereka menyanjungi karya-karya beliau, sehinggakan ia disebut sebagai “al-Quran dalam bahasa Pehlevi (bahasa Parsi)”, meskipun karya-karya ini bertentangan dengan Syiah yang merupakan kepercayaan orang Parsi.


Beliau meninggal dunia pada 5 Jamadilakhir 672 Hijrah. Ramai orang menangis ketika perarakan jenazahnya. Orang Yahudi dan Kristian turut serta dalam perarakan jenazah itu. Apabila ditanya oleh gabenor Konya mengapakah mereka ingin turut serta, mereka menjawab bahawa mereka telah menemui pada peribadinya segala tanda dan ciri para nabi yang tersebut dalam kitab-kitab mereka. Selain itu, mereka juga dapat mempelajari daripada al-Rumi sifat para wali dan orang soleh yang tidak diketahui oleh mereka selama ini.

How To Simplify Your Life?




Tuesday, January 21, 2020

Quotes for Jan 2020 - Part 2










How To Get Better At Anything- The 1% Rule



Abundance Mentality vs Scarcity Mentality



Quotes for Jan 2020 Part 1










Tertib Dalam Amalan: Syariat, Tarikat, Hakikat, Makrifat Part 3/3



6. Hikmah.

Ia adalah syarat atau tuntutan kedua untuk mencapai hakikat. Hikmah di sini bukan bermaksud bijaksana. Kalau bijaksana, orang Arab akan sebut "Abqoriah". Hikmah di sini bukan bermaksud ilmu atau setakat faham ilmu sahaja. Hikmah ialah ilmu dalam ilmu. Hikmah adalah rasa dan penghayatan. Ia adalah rasa yang Allah campakkan ke dalam hati.

Untuk mendapat ilmu, kita boleh belajar. Tetapi untuk mendapat hikmah, ilmu mesti diamal. Baru ilmu itu bukan setakat di akal tetapi jatuh ke hati. Ilmu hati ini sahaja yang boleh mengubah dan menginsafkan orang.

Kalau ilmu lahir itu dikendalikan oleh akal, hikmah pula ialah ilmu yang dikendalikan oleh roh atau hati.

Seperti yang disebutkan dalam sebuah hadis ;
Maksudnya ; "Kalau kamu amal ilmu yang kamu tahu, Allah akan ajar kamu ilmu [hikmah] yang kamu tidak tahu."

Untuk menjadi ulama itu senang. Tetapi untuk menjadi ahli hikmah sangat susah. Ilmu adalah apa yang kita belajar tetapi hikmah adalah apa yang Tuhan ajar kita
seperti dalam firman Allah ;
Maksudnya ; "Hendaklah kamu bertaqwa kepada Allah, Allah akan ajar kamu ilmu [hikmah]. Sesungguhnya Allah Mengetahui segala sesuatu." [Al Baqarah : Ayat 282]

Orang yang mendapat ilmu hikmah, dia mendekati nabi. Inilah dua perkara yang perlu dititik beratkan kalau sekiranya amalan hendak ditingkatkan dari peringkat tariqat kepada hakikat dan seterusnya kepada makrifat.

Ia memerlukan penglibatan hati dan rohani dalam ibadah dalam bentuk penjiwaan dan istiqamah terutamanya istiqamah batiniah di samping amalan lahiriah yang baik dan rapi.

Kalau hati dan rohani tidak turut sama beribadah, agak mustahil perkara ini boleh tercapai.

Untuk mendapat buah dari ibadah iaitu akhlak dan untuk mencapai maqam-maqam mahmudah, ibadah mesti ada roh, mesti ada rasa-rasa, mesti ada penjiwaan dan mesti ada penghayatan. Salahlah orang yang menafikan amalan hati dan amalan rohani dalam ibadah.

Kalau amalan lahir sahaja dititikberatkan maka ia mungkin memadai di peringkat syariat dan tariqat iaitu pada peringkat ilmu dan amal. Memang itu kerja lahir. Tetapi untuk mendapat hasil dari ilmu dan amal tersebut dan supaya ibadah boleh mendidik hati, amalan lahir semata-mata tidak memadai. Dalam ertikata yang lain, untuk mencapai maqam hakikat dalam ibadah dan amalan, itu bukan lagi kerja lahir. Itu adalah kerja hati.